Przygodę ze strzelectwem najlepiej zacząć od wiatrówki. Jest rodzaj broni pneumatycznej, czyli wyrzucającej śrutowy nabój siłą sprężonego gazu, którym może być powietrze atmosferyczne albo dwutlenek węgla. Ale ustawa o broni i amunicji nie uznaje wiatrówki za broń, ponieważ energia wylotowa nabojów wiatrówki jest mniejsza niż 17 dżuli.
Wiatrówka występuje pod postacią pistoletu (wersja krótka) i karabinu (wersja długa). Ta pierwsza nadaje się do strzelania do przedmiotów oddalonych nie więcej niż 15 metrów, gdy nie trzeba skupiać się aż w takim stopniu nad precyzją strzału. Za cel mogą tu robić puszki, butelki i inne przedmioty, które można postawić. Można też wykonać albo kupić stojak drewniany bądź sztalugę malarską i przyczepić do niej papierową tarczę. Dzięki temu wiatrówka krótka pozwoli wyrobić nawyki potrzebne do strzelania z wiatrówki długiej.
Wiatrówka w wersji pistoletowej łatwa mieści się do plecaka albo torby, w których zostanie jeszcze miejsce na śrut. Poza tym jest lekka i nie ma siły odrzutu. Nadaje się więc dla delikatnych osób, zwłaszcza dzieci. W ten sposób oswoją się one z bronią pneumatyczną.
Pistolet-wiatrówka ma bardzo realistyczny wygląd. Obsługa także przypomina tę, jaką charakteryzuje się broń palna albo broń myśliwska czy broń sportowa. To ważne zwłaszcza dla chłopców, którzy lubią wcielać się w rolę policjantów albo detektywów. Strzelanie będzie więc im sprawiało ogromną frajdę.